...من، تنها تو را دارم
Home Back Bax Me Design
[تقدیم به همه ی دوستان خوبم]

  

 

  عزیزان این پست  ثابته مطالب جدید پایین  صفحه است

[]
[...]

 


مثل آن مسجد بین راهی تنهایم...

هرکس هم که می آید مسافر است...

میشکند...

هم نمازش را ، هم دلم را...

و می رود...


خدایا متاسفم

بابت آنروز که سرت داد کشیدم

من عصبانی بودم

برای انسانی که میگفتی ارزشش را ندارد

و من پا فشاری میکردم

متاسفم!!

شکلک دونی

همیشه در حالیکه...

یه عالمه حرف بیخ گلوت چسبیده...

یه عالمه اشک تو چشماته...

یه عالمه حسرت تو دلت تلنبار شده...

باید بگی : خب... خداحافظ!!



غربیه بود...

عادت شد...

عشق شد...

هستی شد...

روزگار شد...

خسته شد...

بی وفا شد...

دور شد...

بیگانه شد...

حسرت شد...

فراموش نشد...

فراموش نشد...

فراموش نشد...!!



فکر میکردم در قلب تو...

محکومم به حبس ابد...

به یکباره جا خوردم...

وقتی زندانبان بر سرم فریاد زد:

هی ... تو آزادی!!

و صدای گام های غریبه ای که به سلول من می آمد...!!

 

 

مخاطب خاص من...

به سادگی یک لبخند...

فراموشم کرد و رفت...

و من عاشقانه های بی مخاطبم را به حراج گذاشتم...!!


[]
[خبر جدید....]
دوستان یکی دیگه وبلاگ ساختم!

اگه مایلید بیاین اونجا بیشتر خاطرات خودمه

ولی قول بدین این وبلاگمو فراموش نکنید! هنوز دوستش دارم

اگه میخوای بری روی اسمش کلیلک کن!

شاید مردم ، حواسم نیستـــــــــ!

[]
[بسم رب عشق...]

bipfa_38.jpg - سرخوشانـــــه می خندم شوخـــی می کنم سَر به سَرت می گذارم و تو نمیدانی .... چقدر سخت اســت احساس خفگی کردن پشـت این نقابِ لعنتـی


سرخوشآنهــ میــخندم

شوخیـــ میکنم

سر به سرتــ میگذارم

و تو نمیدآنیــ چِه سخـ ـ ـ ـت است 

احساسـ خفگیــ کردن پشت این نقاب لعنتیــ



صِدا میکِنم تو را

این جآنیــ کهـ میگویِیـــ

جانم را میگیرد...

نزن این حرفهـ ـ ـا را

دل من جنبهــــــ ندارد

موقعیــ که نیستیـــ دمِار از روزگارم در میآورِد



تمامِ شعرهایــ عاشقانهـ جهانِ

شبیهـ تو اند...

تو اما،

پشت استــ ـ ـ ـعارهـ ایـ ایستادهـ ایــ

کهـ بهـ ذهنــ هیچ شاعریــ نخواهد رسید



کسیــ نمی داند...

من آنروز...

چند بار فرو ریختمــ...

چندبار دلتنگ شدمــ...

از دیدن کسـ ـ ـی کهــ... 

فقط پیراهنش شبیه او بود...!


https://fbcdn-sphotos-e-a.akamaihd.net/hphotos-ak-ash4/386018_462471023785201_1769116101_n.jpg

دوستش دارمــ

ولیــ میترسم بگویمــ...

میترسم بگویمــ و بگوید:

ممنون

بگوید:مرسی

بگوید: من لیاقت عشقـ ـ ـت را ندارمــ

یا هرچیزی بگوید جز ...

"من هم دوستت دارم"


و یک زن است...

هرچقدر همــ اَدای محکَمــ بودنــ رآ دربیآورد...

هرچقدر هم اَدای مستقـ ـ ـل بودنـ رآ دربیآورد...

اینکه "ممنون . خودمـ از پسش بر میآیم...!"

باز هم ته تهش...

به آن سینه ی پهـ ـ ـن مردانهـ ات نیاز دارد!

به دست هایت حتی!

نمی دآنی چه لذتی میـ برد وقتـ ـ ـی تو از خیابآن ردش میکنی.!


+دوستان این دفعه آخره که مطلب عشقی میذارم. دیگه التماس نکنید!

[]
[تقدیم به کسی که خاطره ای بیش نیست!]


    عشق تو...

    شوخی زیبایی بود که خداوند با قلب من کرد!

    زیبا بود.

    اما...

    شوخی بود!

    حالا...

          تو بی تقصیری!

    خدای تو هم بی تقصیر است!

    من تاوان اشتباه خود را پس میدهم...

    تمام این تنهایی...

                  تاوان جدی گرفتن آن شوخی است!


   + دلم گرفته! همین!


[]
[محاکمه ی عشق ؟!]
 

-

 

     جلسه ی محاکمه ی عشق بود ...

 

    و قاضي عقل ،

 

    و عشق محکوم به تبعيد به دورترين نقطه مغز شده بود 

 

    يعني فراموشي ...

 

    قلب تقاضاي عفو عشق را داشت

 

    ولي همه اعضا با او مخالف بودند!

 

    قلب شروع كرد  به طرفداري از عشق

 

    آهاي چشم مگر تو نبودي که هرروز آرزوی دیدن اونو داشتی؟

 

    اي گوش مگر تو نبودي كه در آرزوی شنیدن صدایش بودی؟

 

     و شما پاها كه هميشه آماده رفتن به سویش بودید!

 

     حالا چرا اينچنين با او مخالفيد؟

 

     همه اعضا روي برگرداندند و به نشانه اعتراض جلسه را ترک کردند!

 

     تنها عقل و قلب در جلسه ماندند

 

     عقل گفت :ديدي قلب؟ همه از عشق بیزارند!

 

     ولي من متحيرم كه با وجودی که عشق بیشتر ازهمه تو را آزرده

 

     چرا هنوز از او حمايت ميكني !؟

 

     قلب ناليد:كه من بدون وجود عشق دیگر نخواهم بود

 

     و تنها تكه گوشتي هستم

 

     كه هر ثانيه كار ثانيه قبل را تكرار ميكند

 

     و فقط با عشق ميتوانم یک قلب واقعی باشم

 

      پس من هميشه از او حمايت خواهم كرد

 

                                                   حتي اگر نابود شوم...

 

+سعی کن قلبت واقعی باشه!

[]
[شاعرانہ هایے کہ عاشقانہ دوستشوטּ دارم...]


   مـــاسـہ هــا فرامــو ـشـ ـکار تریـ ـ טּ رفیــقاטּ راهـ ـند...

 

   پا بہ پایتــــ مے آینـد، آنقـ ـ ـدر کہ گاهے سماجتشــاטּ در همراهے حوصلہ ات را سر مے برد

 

   امـــــــــّــا کافیست تا اندکـــ بادے بوزد یا خرده موجے برخیزد

 

                      تا براے همیشہ ردپایت از حافظہ ضعیفشـــاטּ پاک شود!

 

   من از نسـ ـ ـل ماسـہ نیستم، از نسـ ـ ـل صدفهــــایم !صدفهــایے کہ بہ پاس اقامتے

 

   یک روزه، تا دنیا دنیاستــ صداے دریا را براے هر گـ ـ ـوش شنوایے زمزمہ مے کنند...

 

  

 


   وقتے خــــدا از پشتـــ دستهـــایش را روے چشمانم گذاشت از لاے انگشتانش آنقدر محو دیدטּ دنیـ ـ ـا

 

   شدم کہ فراموش کردم منتظر استــ نامش را صدا کنم...

 

 

 


   گوشهــاےخـ ـ ـدا پر از آرزوستـ و دستهـــایش پر از معجزه...

 

   آرزویے بکـטּ...!

 

               شاید کوچکتریـטּ معجزه اش،

 

                                 بزرگتریـטּ آرزوے تو باشد.....!

 

 

555112_397070040354213_1287868568_n.jpg 

 


   توے سہ وقت دعا برآورده میشہ:

 

  وقت اذاטּ،وقتے کہ باروטּ میباره،وقتے کہ دلت میشکنہ...

 

  مـטּ وقت اذاטּ، زیر باروטּ دعات کردم هیچوقت دلت نشکنہ......!

 

 

 


   از همہ داشتہ هات خـ ـ ـدا را کم کن.چے دارے؟ هیچ!

 

   حالا بہ نداشتہ هات خـ ـ ـدا را اضافہ کن.چے کم دارے؟ هیچ!

 

 

 


   صبح امروز کسے گفت بہ مـטּ: تو چقدر تنهــایے!

 

   گفتمش در پاسخ:

 

   تـטּ مـטּ گر تنهاست

 

   دل مـטּ با دلهــاست

 

   دوستانے دارم همہ از جنس بلور

 

   کہ دعایم گویند و دعاشاטּ گویم

 

   یادشاטּ در دل مـטּ

 

   قلبشاטּ منزل مـטּ!

 


   زمستانے سرد کلاغ غذا نداشت تا جوجہ هاشو سیر کنہ

 

   گوشت بدטּ خودشو میکند و مے داد بہ جوجہ هاش مے خوردند

 

   زمستاטּ تمام شد و کلاغ مرد!

 

   امـــــــــّــا بچہ هاش نجات پیدا کردند و گفتند:

 

   آخے خوب شد مرد. راحت شدیم از ایـטּ غذاے تکرارے!

 

"ایـטּ است واقعیت تلخ روزگــار مـــآ..."

 

 

Animation Crow

 

 

   چہ خوش خیال است!!!

 

   فاصلہ را مے گویم!!!

 

   بہ خیالش تو را از مـטּ دور کرده...

 

   نمے داند تو جایت امـטּ است اینجا میاטּ قلبم......!

 

 

67526313587046617758 پیامک و اس ام اس عاشقانه 2012

 


 

[]
[ و از عشق سرودی بسرایم.........]
 

 

                                                               

         

به نام دوست........

 

http://love.catchsmile.com/wp-content/uploads/2012/03/Love-44.jpg

 

  بگذار ، كه بر شاخــــــــه این صبح دلاویز


بنشینـــــــم و از عشق سرودی بسرایم .


  آنگاه ، به صد شوق ، چو مرغان سبكبال ،


پر گیرم ازین بام و به سوی تـ ـ ـو بیایم


  خورشیــــــد از آن دور ، از آن قله پر برق


                                         آغوش كنــــد باز ، همه مهر ، همه ناز


  سیمرغ طلایی پرو بالی ست كه  چون من


از لانه برون آمده ، دارد سر پرواز


  پرواز به آنجا كه نشاط است و امیدست


پرواز به آنجا كه سرود است و سرورست .


  آنجا كه ، سراپای تو ، در روشنی صبح


رویای شــــرابی ست كه در جام بلور است .


  آنجا كه سحر ، گونه گلگون تو در خواب


از بوســـه خورشید ، چو برگ گل ناز است ،


  آنجا كه من از روزن هر اختر شبگرد ،


چشمـــم به تماشا و تمنای تو باز است !


  من نیز چو خورشید ، دلم زنده به عشق است .


راه دل خـ ـ ـ ـود را ، نتوانم كه نپــویم


  هر صبح ، در آیینه جادویی خورشید


می نگرم ، او همه من ، من همه اویم !


  او ، روشنی و گرمی بازار وجود است .


در سینه من نیز ، دلی گرم تر از اوست .


  او یك سرآسوده به بالین ننهادست


من نیز به سر می دوم اندر طلب دوست .


  ما هردو ، در این صبح طربناك بهاری


از خلوت و خاموشی شب ، پا به فراریم


  ما هر دو ، در آغوش پر از مهر طبیعت


با دیده جان ، محو تماشـــای بهاریم .


  ما ، آتش افتاده به نیزار ملالیم ،


ما عاشق نوریم و سروریم و صفاییم ،


  بگذار كه سرمست و غزل خوان  من و خورشید :


بالی بگشاییم و به سوی تو بیاییم

 

[]
[مناظره های شاعرانه (ببین میتونی اینجوری مناظره کنی؟؟؟!!!)]
 

   مناظره ی حمید مصدق و فروغ فرخزاد و دوشاعر دیگر:

 

عکس قلب روی سیب

   حمید مصدق:(از زبان پسرک)

 

    تو بـــــــــــــــــــه من خندیدیــــــــ و نمی­دانستیـــــــ؛

 

   من به چه دلهره از باغچۀ همسایه سیب را دزدیـدم؛

 

   باغبـــــــــــــــان از پی من تنــــــد دویــــــــد؛

 

   سیــــب را دســـــــــــــــــت تو دیـــــــــد؛

 

   غضب­آلود به من کرد نــــــــــــــــگاه؛

 

   سیب دندان­زده ازدست تو افتاد به خاک؛

 

   و تو رفتـــــــــــیــــــــ و هنـــــــــــوز؛

 

   سال­هاست که در گوشـــــــــ من آرام آرام؛

 

   خش­خش گام تو تکرار­کنــــــان می­دهد آزارم؛

 

   و من اندیشه­کــــــــــنان غرق در این پـــــــــندارم؛

 

   که چــــــــــــــــرا باغچۀ کوچــــــک ما سیب نداشتــ؛

 

 

  فروغ فرخزاد:(از زبان دخترک)



  چونـــــــــــ کـــــــــــــــه می­دانســـــــــــــــــتم؛

 

  تو به چه دلهره از باغچۀ همسایه سیب را دزدیدی؛

 

  پدرم از پــــــــــــــــــی تــــــــــــــــو تنـــــــــد دویـــــد؛

 

  و نمی­دانســـــــــــتی باغبــــــــــــان باغچــــــــــۀ همسایه؛

 

  پــــــــــــــــدر پیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــر من است؛

 

  من بهـ تــــــــــــــــــــــــــو خندیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم؛

 

  تا که با خنــــــــــدۀ خود پاســـــخ عشـــــق تو را خالصانـــه بدهم؛

 

  بغضـــــــ چشمـــــــــــــــــــــــــــان تــــــــــــــــــــو لیــــــــــــــــک؛

 

  لرزه انداخــــــــــــــــــــــــــــــت به دستـــــــــــــــــــــــــــــــــان مـــــن و

 

  سیبـــــــــــــــ دندان زده از دستــــــــــــــــ من افتــــــــــــــــــــاد به خــــــاک؛

 

  دل مـــــــــــــــــــن گـــــــــــــــــــــــــــــــــفت: بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرو!

 

  چون نمی­خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ـ ـ ـ ـ ـواست به خاطــــــــــــــــــــــر بسپارد؛

 

 


  جواد نوروزی(از زبان سیب)


  دخترکـــ ـ ــ خندید و

 

  پســــــــــرک ماتش برد!

 

  که به چه دلهره از باغچۀ همسایه،

 

   سیبــــ را دزدیــــــــــده؛

 

  باغبـــــــــــــــــــــــــــان از پی او تند دوید؛

 

  به خیالشـــــــــ می­خواست؛

 

  حرمــــــــت باغچــــه و دختر کــــــم سالشــــــ را؛

 

  از پســـــــــــــــر پس گیرد!

 

  غضبـــــــــــــــ آلود به او غیــــــــــظی کــــــــــــرد!

 

  این وســـــــــط من بودم؛

 

  سیب دندان­زده­ای که روی خــ ـ ـ ـ ــــــاک افتادم

 

  من که پیــــــــــــغمبر عشقی معصوم،

 

  بین دستــــــــــــــــــــــــان پر از دلهرۀ یک عاشق

 

  و لبــــــــــــ و دنــــــدان

 

 ِ تشنۀ کشـــــــف و پر از پرســـــــــش دختر بودم

 

  و به خاکـــــــــــ افتادم

 

  چون رسولـــــــــــــــــــــــــــی ناکــــــــــــــــــام!

 

  هر دو را بغض ربود...

 

   دخترک رفت ولـــــــــــی زیر لب این را می­گفت:

 

  «او یقیناً پی معشـ ـ ـ ـ  ــوق خودشــــ می­آید!»

 

   پسرکـــــــــ ماند ولی روی لبـــــــــــــــــــــــش زمزمه بود:

 

   «مطمئناً که پشیـــــــــــــــمانـــــــــ شـــــــــــــده بر می­گـــــــردد!»

 

   سال­هاســـــــــــــت که پوسیــــــــــــــــــده­ام آرام آرام­!

 

          عشق قربانی مظلوم غـــــ ـ ـ ـ ـرور است هنـ ـ ـ ـ ـ ـوز!

 

  جسم من تجزیــــــــــه شد ساده ولی ذرّاتم

 

  همه اندیشــــــــــــــــــــــــــــــه­کنان غرق در این پندارند:

 

  این جدایی به خـــــــــــــــــ ـ ـ ـ دا رابطه با سیب نداشت؛

 


  و شاعری دیگر(از زبان پیرمرد)

 

   اوبه تـــــــــــــــــو خنــــــــــــــــــدید وتو نمیـــــــــدانستی

 

  این که او می داند؛

  تو به چه دلـــــــــــــهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی؛

  از پی ات تند دویدم؛

  سیب را دســـــــــــــــــــــــت دخترکــــــــــــــــم من دیدم؛

  غضب­آلود نگاهت کردم؛

  بر دلـــــــــــ ـ ـ ـ ـ ـت بغضـــــــــ دوید؛

  بغض ِ چشــــــــــمت را دید؛

  دل و دستـــــــــــــــــش لــــــــــــــــــــــــــرزید؛

 

  سیـــــــــــــــــب دندان زده از دســـــــــــــــت ِ دل افتاد به خاک؛

  و در آن دم فهمیدم؛

  آنچه تو دزدیدی سیب نبود؛

  دل ِ دُردانه من بود که افتـــــــــــــــــــــاد به خاک؛

  ناگهان رفت و هنوز؛

  سال هاســـــــــــــت که در چشم من آرام آرام؛

  هجر تلخ دل و دلدار تکرار کنان؛

  می دهد آزارم؛

  چهره زرد و حزین ِ دختـــــــــــــــــر ِ من هر دم؛

  می دهد دشنامم؛

  کاش آنــــــــــــــــــــروز در آن باغ نبودم هرگز؛

  و من اندیشه کنان غرق در این پندارم؛

  که خدای عالم؛

  ز چه رو در همه باغــــچه ها سیب نکاشت؟


مناظره ی زیبای فرهاد و خسرو از خسرو وشیرین نظامی

  نخستین بار گفتش کز کجایی

 

                    بگفت از دار ملک آشنایی

 

  بگفتا آنجا به صنعت در چه کوشند؟

 

                   بگفت انده خرند و جان فروشند

 

  بگفتا جان فروشی در ادب نیست

 

                  بگفت از عشقبازان این عجب نیست

 

  بگفتا از دل شدی عاشق بدینسان؟

 

                 بگفت از دل تو میگویی من از جان

 

  بگفتا عشق شیرین بر تو چون است

 

                بگفت از جان شیرینم فزونست

 

  بگفتا هر شبش بینی چو مهتاب

 

               بگفت آری چو خواب آید کجا خواب

 

  بگفتا دل ز مهرش کی کنی پاک؟

 

              بگفت آنگه که باشم خفته در خاک


 

                       بقیه ی شعر و بقیه ی مناظره ها در ادامه مطلب حتما کلیک کن


cσηтιηυє
[]
[گفتگوی شمع با پروانه]

شـــبی یـــاد دارم که چشمـــم نخـفـت

شــنیـــدم که پروانه با شــمـع گـفت:

که من عاشقم گر بســوزم رواســت

تو را گریه و سوز باری چراست؟

بـگــفت: ای هــوادار مســـکیــن مــن

برفت انـگــبـیـن یار شــیـریـــن مــن

چو شــیرینـی از مــن به در مـی رود

چو فــرهــادم آتـش به ســر مـی رود

هـمی گفت و هر لـحظه سیــلاب درد

فــرو می‌دویـدش به رخــســـار زرد

که ای مــدعی عشـق کـار تو نیـســت

که نه صبر داری نه یارای ایســـت

تو بگریزی از پیش یک شــعله خـام

مـــن اســتــاده ام تا بــســوزم تـمــام

تو را آتـش عشـق اگـر پَر بســـوخت

مرا بین که از پای تا سر بسـوخت...

همه شب در این گفت و گو بود شمع

به دیـدار او وقــت، اصحاب جـمـع

نـرفته ز شــب همچــنــان بهــره‌ ای

که نــاگــه بکشــتـش پـریـچهره‌ ای


همی گفت و مـی‌رفت دودش به سـر

که ایـن بود پایان عشــق، ای پســر

اگر عــا شـقـی خـواهــی آمـــوخـتـن

بــکشــتـن فرج یـابــی از ســــوختن

مکن گــریه بر گور مقـتــول دوست

بـرو خرمی کن که مـقبــول اوسـت

اگر عاشـقی ســرمشـوی از مــرض

چو سعدی فرو شوی دست ازغرض

فـدایــی نــدارد ز مقــصـود چــنـــگ

وگـر بر ســرش تـیـر بارد وسـنـگ

بــدریــــا مــــرو گـفـتــمت زیــنــهار

وگر می روی تن به طــوفــان سپار


 

 
 

[]
[چه دل است این دل من؟]



  چه دل است این دل من؟

   که زیک لرزش اشک

   بر رخ رهگذری

   یا ز نالیدن مادر به فراق پسری

   دل من می شکند

   چه کنم دلم از سنگ که نیست

   گریه در خلوت دل ننگ که نیست

   هر کجا اشک یتیمی رنجور

   می چکد بر سر مژگان سیاه

   هر کجا چشم زنی غمزده با یاد پسر مانده به راه

   در مزاری که زنی ناله کند در عزای پسرش

   یا یتیمی که کند گریه به سوگ پدرش

   جانم آید به خروش

   ور ببینم پر خونین کبوتر را

   یا یکی بچه گنجشک که بشکسته پرش

   دل من می شکند

   حالت دخترکی کوچک و تنها و فقیر

   که به حسرت کند از شیشه اشک به عروسک نگه گاه به گاه

   وز دل تنگ کند ناله و آه

   ناله پیرزنی غمزده و دست تهی

   که ندارد نفسی

   ضجه مرغ اسیر

   که کند ناله به کنج قفسی

   هق هق مرد اسیری که بلا دیده بسی

   حالت دختر زشتی که ز شرم

    رو ندارد به کسی

    دل من می شکند

   هر کجا در نگه تازه نهالانی خرد

   از ستیز پدر و مادر خشم آلوده

   می وزد بوی طلاق

   وز پراکندگی غافله ای برخیزد

   در سرا بانگ فراق

  آن زمانی که بدنبال شهید

   مادر داغ به دل

  سینه می کوبد و می نالد و می گرید زار

  همچنان ابر بهار

  یا زمانی که نشیند در اشک

  بر سر سنگ مزار

  و به فریاد کند نام پسر را تکرار

  دل من می شکند

 چه کنم دلم از سنگ که نیست

 گریه در خلوت دل ننگ که نیست

 چه دل است این دل من

 دلم از ناله مرغان چمن می شکند

 ز خیال غم مردم دل من می شکند

 دلم از داغ شهیدان وطن می شکند

 چه کنم دلم از سنگ که نیست

  گریه در خلوت دل ننگ که نیست

[]
[به نام خدایی که دغدغه از دست دادنشو ندارم]


نایت اسکین

What questions do you have in mind for me?

چه سوالاتی در ذهن داری که میخواهی بپرسی ؟

What surprises you most about humankind?

چه چیز بیش از همه شما را در مورد انسان متعجب می کند ؟

Go answered ….

خدا پاسخ داد ...

That they get bored with childhood.

این که آنها از بودن در دوران کودکی ملول می شوند .

They rush to grow up and then long to be children again.

عجله دارند که زودتر بزرگ شوند و بعد حسرت دوران کودکی را می خورند .

That they lose their health to make money

این که سلامتی شان را صرف به دست آوردن پول می کنند.

 

 

God's hand took mine and we were silent for a while.

خداوند دست های مرا در دست گرفت و مدتی هر دو ساکت ماندیم .

And then I asked …

بعد پرسیدم ...

As the creator of people what are some of life's lessons you want them to learn?

به عنوان خالق انسان ها ، میخواهید آنها چه درس هایی اززندگی را یاد بگیرند ؟

God replied with a smile.

خدا دوباره با لبخند پاسخ داد .

To learn they cannot make anyone love them.

یاد بگیرند که نمی توان دیگران را مجبور به دوست داشتن خود کرد .

What they can do is let themselves be loved.

اما می توان محبوب دیگران شد .

 

 

But simply do not know how to express or show their feelings.

اما بلد نیستند احساس شان را ابراز کنند یا نشان دهند .

To learn that two people can look at the same thing and see it differently.

یاد بگیرن که میشود دو نفر به یک موضوع واحد نگاه کنند و آن را متفاوت ببینند .

To learn that it is not always enough that they are forgiven by others.

یاد بگیرن که همیشه کافی نیست دیگران آنها را ببخشند .

They must forgive themselves.

بلکه خودشان هم باید خود را ببخشند .

And to learn that I am here.

و یاد بگیرن که من اینجا هستم .

Always

همیشه

 

[]
[عجب صبری خدا دارد]
 

  عجب صبری خدا دارد!

                   اگر من جای او بودم.

  همان یک لحظه اول ،

              که اول ظلم را میدیدم از مخلوق بی وجدان ،

                                     جهان را با همه زیبایی و زشتی ،

                       بروی یکدیگر ،ویرانه میکردم.



  عجب صبری خدا دارد !

          اگر من جای او بودم .

         که در همسایه ی صدها گرسنه ، چند بزمی گرم عیش و نوش میدیدم ،

                 نخستین نعره مستانه را خاموش آندم ،

                                                بر لب پیمانه میکردم .



  عجب صبری خدا دارد !

             اگر من جای او بودم .

               که میدیدم یکی عریان و لرزان ، دیگری پوشیده از صد جامۀ رنگین

                           زمین و آسمانرا

                                   واژگون ، مستانه میکردم .



  عجب صبری خدا دارد !

                 اگر من جای او بودم .

                                نه طاعت می پذیرفتم ،

               نه گوش از بهر استغفار این بیدادگرها تیز کرده ،

                                          پاره پاره در کف زاهد نمایان ،

                          سبحۀ، صد دانه میکردم .



  عجب صبری خدا دارد !

             اگر من جای او بودم .

             برای خاطر تنها یکی مجنون صحرا گرد بی سامان ،

                                           هزاران لیلی ناز آفرین را کو به کو ،

                                                                 آواره و ، دیوانه میکردم .



  عجب صبری خدا دارد !

          اگر من جای او بودم .

               بگرد شمع سوزان دل عشاق سر گردان ،

    سراپای وجود بی وفا معشوق را ،

                                    پروانه میکردم .



  عجب صبری خدا دارد !

               اگر من جای او بودم .

  بعرش کبریایی ، با همه صبر خدایی ،

          تا که میدیدم عزیز نابجایی ، ناز بر یک ناروا گردیده خواری میفروشد ،

                          گردش این چرخ را

  وارونه ، بی صبرانه میکردم .



  عجب صبری خدا دارد !

            اگر من جای او بودم.

     که میدیدم مشوش عارف و عامی ، ز برق فتنۀ این علم عالم سوز مردم کش ،

  بجز اندیشه عشق و وفا ، معدوم هر فکری ،

                  در این دنیای پر افسانه میکردم .



  عجب صبری خدا دارد !

           
  چرا من جای او باشم .
  همین بهتر که او خود جای خود بنشسته و ،تاب تماشای تمام زشتکاریهای

                این مخلوق را دارد،!

  و گر نه من بجای او چو بودم ،

             یکنفس کی عادلانه سازشی ،

  با جاهل و فرزانه میکردم .

            عجب صبری خدا دارد ! عجب صبری خدا دارد !

[]
[از دل افروز ترین...]
 

 

از دل افروز ترین روز جهان

خاطره ای بامن است        

      به شما ارزانی

سحري بود و هنوز

                            گوهر ماه به گيسوي شب آويخته بود

                  گل ياس،

                       عشق در جان هوا ريخته بود

                    من به ديدار سحر ميرفتم

                     نفسم با نفس ياس درآميخته بود

مي‌گشودم پر و مي‌رفتم و مي‌گفتم:

               هاي! بسراي اي دل شيدا، بسراي!

اين دل افروزترين روز جهان را بنگر!

        تو دل آويزترين شعر جهان را بسراي!

آسمان، ياس، سحر، ماه، نسيم،

           روح در جسم جهان ريخته‌اند

شور و شوق تو برانگيخته‌اند

         تو هم اي مرغك تنها، بسراي!

همه درهاي رهايي بسته است

         تا گشايي به نسيم سخني، پنجره‌اي را، بسراي!بسراي!

                 من به دنبال دل آويزترين شعر جهان مي‌رفتم

در افق، پشت سراپرده نور، باغ‌هاي گل سرخ

                 شاخه گسترده به مهر، غنچه آورده به ناز

دم به دم از نفس باد سحر، غنچه‌ها مي‌شد باز

          غنچه‌ها مي‌شد باز، باغ‌هاي گل سرخ، باغ‌هاي گل سرخ

           يك گل سرخ درشت از دل دريا برخاست!

                        چون گل افشاني لبخند تو در لحظه شكفتن

خورشيد! چه فروغي به جهان مي‌بخشيد! چه شكوهي!

همه عالم به تماشا برخاست

                        من به دنبال دل آويزترين شعر جهان مي‌گشتم

                                             بقیه در ادامه مطلب

 


cσηтιηυє
[]
[شیشه ی پنجره را بارن شست]
 

در شبان غم تنهایی خویش

            من درین تاریکی

  زعابد چشم سخنگوی توام

                  من درین تیره شب جانفرسا

           زائر ظلمت گیسوی توام

                          گیسوان تو ، پرشان تر از اندیشه ی من

               گیسوان تو ، شب بی پایان

                                             جنگل عطر آلود...

                                         شکن گیسوی تو

                                                موج دریای خیال

         کاش با زورق اندیشه شبی

                              از شط گیسوی مواج تو ، من

               بوسه زن بر سر هر موج ، گذر میکردم

                           

        کاش بر این شط مواج سیاه

                   همه ی عمر سفر میکردم

                            من هنوز از اثر عطر نفس های تو

                              سرشار سرور

              گیسوان تو در اندیشه ی من

      گرم رقصی موزون

            کاشکی پنجه ی من

             در شب گیسوی پرپیچ تو راهی می جست

         چشم من ، چشمه ی زاینده ی اشک

                    گونه ام بستر رود

                       کاشکی همچو حبابی بر آب

        در نگاه تو رها می شدم از بود و نبود

                               شب تهی از مهتاب

                                      شب تهی از اختر

                             ابر خاکستری بی باران پوشانده

                                            آسمان را یکسر

                              ابر خاکستری بی باران دلگیر است

و سکوت تو ، پس پرده خاکستری سرد کدورت ، افسوس

                                                   سخت دلگیر تر است...!


شوق باز آمدن سوی توام هست ، اما

                تلخی سرد کدورت در تو

                          پای پوینده ی راهم بسته

                                  ابر خاکستری بی باران

                                          راه بر مرغ نگاهم بسته

وای ، باران ، باران

شیشه ی پنجره را باران شست

              از دل من اما...

                     چه کسی نقش ترا خواهد شست ؟؟؟؟

[]
[من از اهل زمینم...]

 

نیا باران.....نیا


و او می گفت:

                  نیا باران زمین جای قشنگی نیست

        من از اهل زمینم خوب میدانم

                     که گل در عقد زنبور است ولی سودای بلبل دارد و پروانه را هم

                                                                         دوست می دارد.

حال من میگویم:

                  نیا باران زمین جای قشنگی نیست...

       من از اهل زمینم خوب میدانم

درختان با تمام حجب و شرم خویش

درون خاک پنهان پلید خویش را پنهان نموده سر به خوش رویی به سوی آسمان بردند.

                نیا باران زمین جای قشنگی نیست

      من از اهل زمینم خوب میدانم

که جوی آب ...

این یکتا روتن صاف و بی کینه

و این آیینه ی احساس

به هر گل میرسد در راه دلش را میبرد با این نپای خنده انگیزش

و گل را می کند وابسته با چشمان براق و سحرخیزش

               نیا باران زمین جای قشنگی نیست 

       من از اهل زمینم خوب میدانم

که دریا میخورد باران

زمین هم میخورد باران و می رویاند این هرزه علف ها تا مزارع را کند ویران.

                                       نیا باران . . .

                                                   نیا باران . . .

 

جواب به این شعر

بیا باران

          بیا باران

             زمین جای قشنگیست...

بیا باران

         بیا باران

            من از اهل زمینم

                 بر زمینم تو نباری و نوازش نکنی تن عریانش را

                      نه گلی میماند،تا که زنبور شود عاشق او

                           نه گلی میماند،تا که بلبل بشه سودای دلش

                              نه گلی میماند،تا شود دوست هر پروانه

بیا باران

          بیا باران

             زمین جای قشنگیست...

                                      بر زمینم تو نباری و نوازش نکنی تن عریانش را

                             سودای دل و دوستی و عشق به گل

                   گل و پروانه و بلبل همگی خواهد مرد

            عشق زنبور به گل خواهد مرد

بیا باران

            زمین جای قشنگیست...

                                           بیا باران...!


[]
[نیا باران...!]
 

نیا باران...!

زمین جای قشنگی نیست

                  من از اهل زمینم ،

                     خوب می دانم که گل در عقد زنبور است

         ولی سودای بلبل دارد ،

                      و بال و پر و  پروانه را هم دوست می دارد ،

نیا باران...

پشیمان می شوی از  آمدن،

           زمین جای قشنگی نیست ،

در ناودانها گیر خواهی کرد،

           من از جنس زمینم ،

خوب می دانم

          که اینجا جمعه بازار است

و دیدم عشق را در بسته های زرد کوچک نسیه می دادند

          در اینجا قدر مردم را به جو اندازه می گیرند

در اینجا فال حافظ را به فال  کولیان در به در اندازه می گیرند

                                         نیــــــــــا باران زمین جای قشنگی نیست...

[]
[و خدا هست هنوز...]
 

  ماه من غصه چرا؟

  آسمان را بنگر

  که هنوز بعد صدها شب و روز

  مثل آن روز نخست

  گرم و آبی و پر از مهر به ما میخند

  یا زمینی را که

  دلش از سردی شبهای خزان

  نه شکست و نه گرفت

  بلکه از عاطفه لبریز شد

                            و

                               نفسی از سر امید کشید

  و در آغاز بهار دشتی از یاس سپید

  زیر پاهامان ریخت

  تا بگوید که هنوز

  پر امنیت احساس خداست

  ماه من غصه چرا

  تو مرا داری و من هر شب و روز

  آرزویم همه خوشبختی توست

  این همه غصه و غم

  اینهمه شادی و شور

  چه بخواهی و چه نه

  میوه ی یک باغند

  هم را باهم و با عشق بچین

  ولی از یاد مبر

  پشت هر کوه بلند

  سبزه زاری است پر از یاد خدا


  و در آن باز کسی می خواند


  که خدا هست

              خدا هست

                 خداهست هنوز...

                                     

[]

دریافت کد آهنگ
آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

آيکـُن هاي ِ دختره

upsara

a;g;وبلاگ شقایق جون

یکی از وبلاگ های شقایق جون >





پریاے دریا ღミ★ミღ کمے عاشق ღミ★ミღ کمےتنها